Impressions and Analysis
After reading the book
“The Law of Eternity”..
Recently, I read the famous Georgian writer Nodar Dumbadze’s work “The Law of Eternity.”
Even the title of the book draws the reader in and encourages them to read further.
The novel, with its complex meaning and deep structure, forces the reader to think about humanity and its fate.
This novel not only sheds light on individual life experiences, but also calls for the study of the eternal laws of humanity.
Through this work, the writer depicts personal experiences, national traditions, and the internal struggles of individuals, which allows the reader to reflect on humanity and its eternal values.
The central theme of the work is the eternal laws of humanity, as all people, regardless of the time and place in which they live, share similar needs: love, suffering, searching, and fulfillment…
Through the three main characters in the novel, the author vividly demonstrates the similarity of these universal needs.
Though each character has unique life experiences, their struggles, in general, prove the interconnectedness of the eternal laws.
The novel calls on the reader to deeply reflect on the spiritual laws of life and the inner struggles of the human being.
These laws, on one hand, consist of divine and spiritual principles, and on the other, they involve the internal struggles of humans and their resistance to life’s challenges.
One of the strongest aspects of the work is its broad depiction of personal perspectives and inner struggles.
Throughout the reading, we encounter three different worldviews: one accepts life with a negative and dissatisfied view, another sees it as a simple phenomenon, and the third lives with spiritual pursuits. These differences show the inseparable connection between their internal struggles, views of life, and values.
Each character, through their internal struggles, prompts the reader to think about the true purpose of human existence and the eternal laws.
The writer imagines eternity not only as physical existence but also as the continuity of human spiritual condition, the heart, and the processes within the mind.
A person’s inner struggle and heart, in connection with their destiny and eternal goals, can become eternity.
In this way, the novel profoundly reveals the interconnection between life and death and the human pursuit of eternity.
The philosophical foundation of the novel is aimed at understanding human spiritual pursuits and the true purpose of life.
In “The Law of Eternity,” Nodar Dumbadze deeply analyzes the need for humanity’s inner struggles and spiritual searches, while also helping the reader understand the true essence of life.
Literary critics and writers such as Boris Pasternak, Mikhail Bulgakov, Gafur Ghulom, and Abdulla Qahhor have praised Dumbadze’s “The Law of Eternity” for its profound spiritual and philosophical content.
Bulgakov considered the work an important one that addresses the search for the human spirit and its spiritual elevation.
Gafur Ghulom and Abdulla Qahhor emphasized that the novel is focused on the human search for spiritual meaning and the quest to find life’s true purpose.
Pasternak commented on the work:
“Eternity, the meaning of human life, and its essence have always been at the center of literature. In this novel, Nodar Dumbadze explores exactly these questions and urges us to think and understand the true laws of life. Creators discover the eternal searches of humanity in such works.”
Nodar Dumbadze’s “The Law of Eternity” occupies a special place in world literature due to its profound content about humanity’s eternal values, the purpose of life, and fate.
This work is not only a piece of artistic creation but also an approach to understanding human life and its eternal laws.
By reading this novel, the reader is able to analyze their life, its essence, and humanity’s eternal values, gaining a fresh perspective on life.
Jakhongir NOMOZOV
Correspondent for Butov Azerbaijan newspaper in Uzbekistan.
Member of the International Union of World Talents.

Me vestí de amor, 
mi alma de fuerza se llenó,
Cambiante como el agua 
no lo pensé un instante,
seguí mi recorrido 
como hacen los amantes,
secreto, silencioso, delirante.

Un círculo mágico
de mi se apoderó
con brillo de diamantes,
no hubo divisiones
así seguí adelante,
con manto sin costuras
mi vida palpitante.

El sol me iluminó
y la lluvia
mi rostro humedeció,
una puerta expectante
se abrió a mi paisaje eterno,
plagado de misterios,
fascinante…

La esencia de vida
me cubrió,
con gentil ternura
avanzó serena,
pero firme y constante
y me llevó hacia la Luz, 
que ahora puedo mostrarte!..
Edith Fernández Caruso 
Buenos Aires – Argentina 
©Derechos Reservados
Poema publicado en La Antología:
Literatura del silencio, SADE Lanús 2011

ΑΔΥΤΟ

Υπάρχουν μυστικά που κανείς δεν γνωρίζει,

σκοτεινοί ωκεανοί στα έγκατα του νου

που ώς τώρα δεν έχεις ανακαλύψει.

Αναπνοές που επιζητούν την ένωση με το θείο,

δυο σώματα,

μια ιδέα,

απέραντο φως του έρωτα.

Λάμψεις μαγικές νιώθουν τον πόθο

να σπάσουν σιωπές,

να λύσουν δεσμά,

να πλεύσουν στ’ άδυτα της ψυχής

ώσπου ν’ ακουστεί η ηχώ της λύτρωσης,

με ξεκάθαρο προορισμό ν’ αφουγκραστούν

μικρές και μεγάλες αλήθειες

στα βαθιά σου θολά νερά

μέχρι ν’ αναδυθούν ώς τ’ άγγιγμα του ήλιου

κομμάτια θάλασσας

που πλημμυρίζουν όλο το είναι.

Αν τα μάτια ξαναγεννηθούν,

σιωπές ξαναμιλήσουν,

μυστικά φανερωθούν,

στρόβιλοι ανέμων καταλαγιάσουν,

τότε οι καρδιές θα ηχήσουν δυνατά

σαν βροντές,

φόβοι θα δαμαστούν

σαν κατάμαυρα

ατίθασα άλογα!

ΑΓΟΝΟ ΦΩΣ

Σαν σκιές απλώνονται ολόγυρα

όσα με βασανίζουν

και στροβιλίζονται στο μυαλό μου.

Άλλοτε σαν αχοί απόμακροι

και κάποτε σαν μαγευτικά καλέσματα

που μου θυμίζουν να μην ξεχνώ

τους βυθούς που μέσα τους χανόμουν,

όταν ήθελα να κρυφτώ απ’ όλα

εκείνα που νοσταλγούσα

μιας και δεν είχα το θάρρος να ξεχάσω.

Συνέχιζα να πορεύομαι σαν ατίθασο

κάτασπρο άλογο,

που τρέχει,

που τρέχει…

σε δάση παρθένα, μυστικά, εκεί όπου

η κάτασπρη χαίτη μου έσκιζε τον αέρα,

δημιουργώντας ένα τραγούδι

απόκοσμο μα συνάμα τόσο γνώριμο,

σαν τα κομμάτια που σπάσαν,

σαν τα κομμάτια τα φωτεινά

που περιμένεις μια φωτιά,

μια φλόγα δυνατή, εξοργιστικά πύρινη

να τα ενώσει πάλι.

Αντώνης Φιλιππαίος

Il primo dipinto
Una donna che cammina su un filo d’acqua
ـــــــــــــــــــ
All’angolo della fiera
Una donna che cammina su un filo d’acqua… Altro…

Her Last Finjan**

• Text by Reema Hamza

Translated by : Riyadh Abdulwahid 

In the morning,

she wipes the night off her lips with a bitter sip,

turns the finjan as if flipping through the faces of passersby in her memory,

reads the bottom like someone staring into her fate—without daring to ask.

At noon,

she lets the finjan grow cold like a dream that arrived too late,

traces its rim with the fingers of solitude,

thinking of many possibilities,

all leading to nothing.

In the evening,

she pours the coffee thick, black as her secrets,

gazes at the rising steam,

sees a face emerging from absence,

then melting… like everything else once did.

At night,

she leaves the finjan empty—

like her heart.

Each sip a story,

each swirl in the finjan a destiny.

She contemplates the cracks and the metaphors,

writing her life between the finjan and her lips.

She and the coffee… one woman.

She burns… and reshapes.

She melts… and is born again.

**Finjan: A small handleless coffee cup traditionally used in Arab culture, often linked to rituals of fortune-telling and storytelling through the reading of coffee grounds.

النص العربي 

فنجانها الاخير

للشاعرة : ريما حمزة

ترجمة : رياض عبدالواحد 

في الصباح،

تمسحُ الليلَ عن شفتيها برشفةٍ مُرّة،

تُقلّبُ الفنجانَ، كأنها تُقلّبُ وجوهَ العابرينَ في ذاكرتها،

تقرأُ القاعَ كمن يحدّقُ في مصيرهِ ولا يجرؤُ على السؤال.

في الظهيرة،

تتركُ الفنجانَ يبردُ كحلمٍ تأخرَ عن الوصول،

تُداعبُ حوافهُ بأصابعِ الوحدة،

تُفكرُ في احتمالاتٍ كثيرةٍ،

كلُّها تُفضي إلى اللاشيء.

في المساء،

تصبُّ القهوةَ كثيفةً، سوداءَ كأسرارها،

تحدّقُ في البخارِ المتصاعد،

تراهُ وجهاً يُطلُّ من الغياب،

ثم يذوبُ… مثلما ذابَ كلُّ شيءٍ آخر.

في الليل،

تتركُ الفنجانَ فارغاً،

كقلبِها.

كلُّ رشفةٍ حكاية

وكلُّ دورةٍ في الفنجانِ مصير

تتأملُ الكسر والاستعارات

وتكتبُ سيرتها بين الفنجانِ وشفتيها

هي والقهوة… امرأة واحدة

تحترقُ.. وتعيد التشكّل

تذوبُ.. وتولدُ من جديد.

• Διαβάζω τα νέα και θυμάμαι… (altro…)

Οδός Ηρακλέους – Άσωρος🌿🏛
🧭Kώδ. Τοποθεσίας: 33°1′0″N 35°34′1″E🧭
📜Την απεικόνιση που βλέπετε την βάσισα στο ακόλουθο γεγονός. Tον Φεβρουάριο του 2024, δημοσιεύτηκε στον Miami Herald η είδηση πως στα υψίπεδα του βόρειου Ισραήλ, στο Τελ Χαζόρ, ήτοι η πανάρχαια πόλη ‘Ασωρος, ανακαλύφθηκε μια σφραγίδα 2.800 ετών. Ο καθηγητής συγκριτικής θρησκείας Christoph Uehlinger από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, ανέφερε πως το εν λόγω κομψοτέχνημα «κατέχει μια ξεχωριστή θέση σε αυτή τη μακρά και εν πολλοίς άγνωστη ιστορία της μετάδοσης των μύθων». Ο λόγος για αυτήν του την δήλωση; Στην σκηνή μήκους σχεδόν 4 εκατοστών, αναπαρίσταται μία ανθρώπινη μορφή με δόρυ να μάχεται έναν επτακέφαλο όφι. Ένας γρύπας, ένας σκαραβαίος και ένα ζευγάρι πιθήκων διακρίνονται επίσης και πιθανολογείται πως φιλοτεχνήθηκε είτε από έναν Ισραηλίτη είτε από Φοίνικα. Το μοτίβο ενός ήρωα να σκοτώνει ένα επτακέφαλο φίδι εμφανίστηκε για πρώτη φορά γύρω στο 2.500 π.Χ. στην Μεσοποταμία, είναι η μάχη ανάμεσα στον Μουσμανχού και τον θεό Νινούρτα. Υπάρχει αναφορά για φίδι και στο Έπος του Γιλγαμές, όχι όμως ως μάχη και πέραν αυτού εκεί μιλάμε για τον κλάδο της επικής λογοτεχνίας, όχι για εικαστική απεικόνιση. Ο 67χρονος Ελβετός προέβη και σε περαιτέρω σύνδεση του μύθου με αρχαία κείμενα στη σημερινή Συρία, την Εβραϊκή Βίβλο και την Χριστιανική. Εικάζει πως το μοτίβο αποτελεί έναν ‘’κρίκο μετάβασης’’ από την λογοτεχνία στη εικαστική τέχνη, μεταξύ της πόλης Ουγκαρίτ και του βόρειου Ισραήλ και όσον αφορά τους δυτικούς μύθους… δεν κατανοεί πως η εν λόγω σκηνή ‘’ταξίδεψε δυτικά’’ και ενσωματώθηκε στον δεύτερο άθλο του Έλληνα ήρωα, την Ύδρα της Λέρνης.
~~~
Μην ξεχνάμε πως η εξάπλωση του μύθου του αγαπημένου μας Αλκείδη φτάνει μέχρι και την Παντζάμπ της Ινδίας, με την περίφημη εκστρατεία του ιδίου και του Βάκχου-Διονύσου. Εστιάζοντας στα εδάφη της Μέσης Ανατολής, ας αναφερθούμε στον Τύριο Ηρακλή και στα δύο -τότε- ιερά του, στον σημερινό Λίβανο. Τώρα… για να είμαι ειλικρινής, μου ήρθε κατά νου αυθορμήτως ο μύθος που μας μεταφέρει ο Ιούλιος Πολυδεύκης στο ‘’Ονομαστικόν’’ για την ανακάλυψη της Πορφύρας της Τύρου (το αυτοκρατορικό μωβ δηλαδή) από τον Ηρακλή και τον σκύλο του, όταν ο προτελευταίος αναζητούσε την ‘’επιχώρια νύμφη’’ Τύρο… Όποια και είναι η πραγματικότητα, κρατήστε την απόπειρα συσχέτισης του ευρήματος και τους μύθους της Ανατολής με τον μύθο του Ηρακλέους από τα διεθνή και δει υπερατλαντικά μέσα ενημέρωσης📜
©️✒️➡️ Έργο με μελάνη μύτης 0.3.

È un braccialetto d’argento? O una catena tirannica che brilla sul tuo polso di cristallo come un sorriso abile nell’inganno? Che razza di guardiano è questo, che pretende di custodire i vostri regni traboccanti di ricchezze? Non sa che la vera ricchezza non risiede nelle tue alte mura, ma nel segreto che risiede nei tuoi occhi e nel tesoro sepolto dietro il tuo incantevole silenzio. O tu che abiti tra la luce e le ombre, solo Dio sa quanto ti amo. Solo Lui è stato testimone del mio cuore quando Gli ho sussurrato il mio segreto in un monastero remoto. Gli ho detto: la amo.

Mi rispose con voce inudibile:

Lo so, e ho scritto questo incontro per te prima che i giorni fossero creati.

Εμπνευσμένη από το πολιτιστικό εγχείρημα
Οδός Ηρακλέους, ένα ποίημα αφιερωμένο στον μεγαλύτερο ήρωα της μυθολογίας, στον Ηρακλή.

Σχέδιο
Κωνσταντίνος Φάης
Ιδρυτής του πολιτιστικού εγχειρήματος
Οδός Ηρακλέους

Εάν θέλετε να γράψετε ένα ποίημα, στη μητρική σας γλώσσα, μπορείτε να το βάλετε στα σχόλια.

Η ποίηση ενώνει τους λαούς

Ο Ηρακλής ενώνει τα κράτη

Θερμές ευχαριστίες

“Ηρακλής “

Ημίθεος,
Γέννας ατσάλινη θέληση από παιδί

Τη δύναμη δεν την κατέκτησε
Του δόθηκε με μια ανάσα
Ανακάλυψε από μικρός
Ότι η περιπέτεια ήταν στο κώδικα του

Τον καλούσε μια εσωτερική φωνή, να ανακαλύψει το μονοπάτι του
Την οδό Ηρακλέους,

Κάποτε γνώρισε την αγάπη
Δόθηκε,
Αντρειωθηκε,
Να το καθήκον
Μεγαλύτερο

Τον καλούσαν οι 12 Άθλοι
Κίνησε ξανά στο μονοπάτι
όπου δεν υπήρχε μήτε παρελθόν,
Μητε μέλλον,
Μονάχα το παρόν
σε μια διαρκή κίνηση
να ενώσει Γη και Ουρανό…
©®Εύα Πετρόπουλου Λιανου

A poem that will serve as peacekeeper

Between the God And Humanity

Between the brothers and sisters

Between my self and my mood

I need to find the verses

Be completely different from the past

And so new to fit in the present

Need to have one truth

Justified and accepted

Need to write a new story

A new book about the life

Every single day is a new discovery

People become evil

Failure earn in so many levels

And love is replaced with food

People are divided

Between those who love the food

Between those who love the humanity 

Need to write a poem about the fear

And the dark

But many of stars are shining

So must not affraid of darkness. But definitely need to re organize in our mind what the unknown is like?

People are divided

Between those who love the food

Between those who love the humanity

Is so, difficult to think with the stomach full

People forgot to love and they become

Slaves of their stomach

Little servants of this great stomach

That cannot filtre anything

Poetry unites people

Poetry travels more fast than the unknown words, that remain unborn

In the mind of an author…

Need to write a poem 

About the happiness

The smile of the childrens

The journey that never ends….

Who is the captain of the boat??

©®Eva Petropoulou Lianou

A poem for HUNGER….

1.

Hunger

Eva Petropoulou Lianou

My teeth hurting 

Hunger at the morning 

At the afternoon 

Late at night 

Human eat human

With their eyes 

Their ears

And want it more

After left the bones

In the middle of the street